Od 1946 do 1951 był deputowanym do Landtagu Dolnej Saksonii. W 1947 został prezesem Izby Przemysłowo-Handlowa w Brunszwiku. W 1949 roku został wybrany również do Bundestagu, pełniąc mandat przez kolejne kadencje do śmierci w 1967 roku. Pełnił funkcję ministra transportu w rządach Konrada Adenauera i Ludwiga Erharda. Podczas siedemnastu lat urzędowania doprowadził do zbudowania ponad 1400 km autostrad, szerokiej elektryfikacji kolei oraz odbudowy niemieckiej floty handlowej utworzenia linii lotniczych Lufthansy. Był jednym ze współzałożycieli Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu. Odegrał decydującą rolę w kształtowaniu wspólnych europejskich przepisów ruchu drogowego.
Był silnie zaangażowany w działania Ziomkostwa Sudeckoniemieckiego, którego od 1959 roku był rzecznikiem. Na zjazdach ziomkowskich domagał się "wyzwolenia Europy wschodniej" oraz zwrotu Niemcom sudeckim "zrabowanych obszarów ojczystych", jednak bez przesunięć nowych granic. W 1964 na zjeździe w Norymberdze oświadczył, że "tereny ojczyste Niemców sudeckich, dopóki się z nich nie zrezygnuje, pozostają z mocy prawa obszarem niemieckim". Za tę wypowiedź został skrytykowany przez kanclerza Erharda. Jednocześnie opowiadał się za zacieśnieniem współpracy z państwami Europy Wschodniej.
Był żonaty z Elisabeth Triebel.