Od 1985 do 1986 pełnił funkcję I sekretarza POP przy Departamencie Konsularnym MSZ. W 1985 wszedł w skład egzekutywy Komitetu Zakładowego w MSZ, a od 1986 do 1989 zajmował stanowisko I sekretarza KZ PZPR w tym resorciePaweł Ceranka, Podstawowa Organizacja Partyjna PZPR w Ministerstwie Spraw Zagranicznych 1949–1989, w: Pamięć i Sprawiedliwość, 1 (27) 2016, s. 306..
Kierował wydziałem konsularnym polskiej Misji Wojskowej w Berlinie Zachodnim (1989–1990), a od 1990 do 1996 ambasady RP w Berlinie. Trzykrotnie był konsulem generalnym: w Lipsku (1998–2003), Hamburgu (2005–2007) i Charkowie (2010–2014).
Jako konsul w Niemczech odpowiadał m.in. za reaktywację Towarzystwa Szkolnego „Oświata” w Berlinie i tworzenie punktów nauczania języka polskiego w Saksonii i w Turyngii, nadanie w Lipsku jako patrona ulicy gen. Henryka Dąbrowskiego, remont Muzeum Kraszewskiego w Dreźnie.
W 2011 otrzymał tytuł honorowego obywatela Charkowa w uznaniu zasług za pomoc w organizacji Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2012.
Z żoną ma dwójkę dzieci: Paulinę i Krzysztofa.
Przypisy