Josef Klausner (hebr. יוסף גדליה קלוזנר, właśc. Josef Gedalja Klauzner, ang. Joseph Klausner, ur. 20 sierpnia 1874 w Olkienikach, zm. 27 października 1958 w Tel Awiwie) – żydowski historyk, syjonista, krytyk literatury hebrajskiej, wykładowca, prezes Rady Języka Hebrajskiego, sympatyk syjonizmu rewizjonistycznego. Był kandydatem na pierwszego prezydenta Państwa Izrael w 1949 roku z ramienia partii Herut. Został laureatem Nagrody Bialika (1941 i 1949) oraz Nagrody Izraela (1958). Redagował również miesięcznik „Ha-Sziloach” w latach 1903–1926 i rocznik „Achiasaf”.
Życiorys Urodził się 20 sierpnia 1874 w Olkienikach na Wileńszczyźnie. Uczył się dwa lata w chederze, potem w 1885 roku wraz z rodziną przeprowadził się do Odessy. Tam przez trzy lata uczył się w jesziwie, która uważana była za hebrajską szkołę średnią. Zaangażował się także w działalność syjonistycznego ruchu Chowewej Syjon. W 1891 roku razem z Szaulem Czernichowskim założył stowarzyszenie Sfatejnu Itanu, które podjęło działania na rzecz odrodzenia języka hebrajskiego jako języka mówionego. Od 1893 roku pisał na łamach czasopisma „Ha-Melic”. W latach 1897–1902 studiował filozofię, historię i językoznawstwo na Uniwersytecie w Heidelbergu. Tam też otrzymał stopień naukowy doktora psychologii.