W 1903 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie przejął redakcję miesięcznika „Ha-Sziloach” po Achad ha-Amie. Tomy numer 13–21 współredagował z Chaimem Nachmanem Bialikiem. Jednocześnie redagował rocznik „Achiasaf” i encyklopedię „Ocar ha-Jahadut”. W trakcie swojej działalności poznał m.in. Icchoka Lejbusza Pereca.
W młodości dał się poznać jako zdolny pisarz. W ciągu trzech lat opublikował 27 artykułów w językach niemieckim i hebrajskim. Jego pierwsze artykuły związane były z literaturą, a ich treść wzbudzić miała szeroką dyskusję wśród naukowców i pisarzy.
W 1905 roku wrócił do Odessy, a po 1917 roku został zatrudniony jako wykładowca na tamtejszym uniwersytecie. Po rewolucji październikowej wyjechał do Jerozolimy, gdzie zamieszkał na stałe w 1919 roku. W Palestynie kontynuował redagowanie „Ha-Sziloach” oraz od 1925 roku wykładał na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie w Katedrze Języka Hebrajskiego, a od 1942 roku również w Katedrze Historii Drugiej Świątyni. W 1942 roku został prezesem Rady Języka Hebrajskiego i sprawował tę funkcję do 1953, kiedy przekształcono ją w Akademię Języka Hebrajskiego.