W 1918 uczestniczył w bitwie pod Rarańczą, został wzięty do niewoli austriackiej i następnie wcielony do 15 Pułku Piechoty Austro-Węgier, uczestniczył w bitwie nad Piawą.
Po powrocie z frontu włoskiego, 14 listopada 1918 zgłosił się do Wojska Polskiego i w czasie wojny polsko-ukraińskiej walczył w obronie Lwowa. Po wejściu do miasta 5 Pułku Piechoty Legionów został żołnierzem tej jednostki, 29 grudnia 1918 został awansowany do stopnia plutonowego. W szeregach 5. Pułku walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, został awansowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem od 1 października 1919. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w zawodowej służbie wojskowej. Walczył w III powstaniu śląskim, gdzie został ranny.
Następnie służył ponownie w 5 Pułku Piechoty Legionów, w 1923 został awansowany do stopnia porucznika, a ze starszeństwem od 1 czerwca 1925 do stopnia kapitanaLista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty, wyd. Warszawa 1935, s. 56. W 1924 zdał egzamin maturalny w Wilnie i rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Stefana Batorego. Od 1928 był wykładowcą historii i języka polskiego w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Rawie Ruskiej. Od 1929 służył w 1 Pułku Piechoty Legionów. W 1930 został przydzielony do Brygady KOP „Wilno” jako I oficer sztabu, następnie dowodził m.in.