W 2008 roku został zakwalifikowany przez BirdLife International jako ostoja ptaków IBA.
Geografia i klimat W parku możemy wyróżnić strefy geomorfologiczne:
We wschodniej części znajdują się szerokie równiny, których wysokość waha się od 800 do 1300 m n.p.m. W niektórych z nich „młodych” z geologicznego punktu widzenia, znajdziemy strumienie i doliny, podczas gdy w „starych” kaniony głębokie do 200 m. Zachodnie wzgórza wznoszą się na 1000 do 2000 m n.p.m. Wschodnie wzgórza to tradycyjny górski krajobraz Andów, charakteryzujący się stromymi zboczami, dużą liczbą skał i szczytów oraz wysokościami od 2000 do 5000 m n.p.m. i więcej. Andy, które można podzielić na trzy podstrefy: niższą, bez zlodowaceń, położoną nad obszarem utworzonym przez lodowce, oraz region wulkaniczny utworzony z dużej ilości lawy i popiołu wulkanicznego z plejstocenu i późniejszych erupcji. Na tym obszarze znajdują się dwa aktywne wulkany – Tungurahua (5023 m n.p.m.) oraz Sangay (5230 m n.p.m.). Wymarły wulkan El Altar (5319 m n.p.m.) jest najwyższym szczytem w parku. Rzeki w parku płyną na wschód i wpadają do Amazonki. Ze względu na strome zbocza i dużą ilość opadów wody płyną szybko co prowadzi do erozji i wysokiego wietrzenia gleby. Efekt nieco łagodzą gęste lasy.