Pierwsze dwa wagony otrzymały początkowo numery 6001 i 6002, natomiast po dostawie wagonów typu T 24 nadano im numery taborowe 8001 i 8002. Trzeci zakupiony egzemplarz oznaczono jeszcze numerem 6003, lecz niedługo później numer ten zmieniono na 8003.
Wraz z elektryfikacją linii kolejowej w 1929 r. założone w tym samym roku przedsiębiorstwo Berliner Verkehrs-Gesellschaft (BVG) przekazało te trzy wagony (wraz z dwiema doczepami pochodzącymi z linii tramwajowej Schmöckwitz–Grünauer Uferbahn) dla firmy Osthavelländischen Kreisbahnen. Nowy właściciel przyporządkował wagonom numery z zakresu 1–3.
Wagony nr 1 i 2 otrzymały nowe nadwozia, natomiast wagon nr 3 wyposażony był przez pewien czas w gazogeneratorBenzoltriebwagen der Berliner Straßenbahn. 1958, str. 36.. Po zlikwidowaniu linii nr 120 wagon nr 1 obsługiwał w latach 1946–1949 odcinek linii kolejowej między Johannesstiftem a Hennigsdorfem.
Po przejęciu przedsiębiorstwa Osthavelländischen Kreisbahnen przez Deutsche Reichsbahn (DR) wagonom nadano oznaczenia VT 133 501, VT 133 502 i VT 133 503. VT 133 503 wycofano z eksploatacji przed 1955 r. Dwa pozostałe egzemplarze wyposażono w silniki Diesla, a ich oznaczenia zmieniono na VT 135 501II i 502II. Wagon VT 135 501 znajdował się na stanie jeszcze w 1970 r.