Re’uwen Barkat (hebr.: ראובן ברקת, ang.: Reuven Barkat, ur. 15 czerwca 1906 w Taurogach, zm. 5 kwietnia 1972 w Jerozolimie) – izraelski prawnik, działacz społeczny, dziennikarz, dyplomata i polityk, w 1961 ambasador w Norwegii, w latach 1965–1972 poseł do Knesetu, w latach 1969–1972 jego przewodniczący.
Życiorys Urodził się 15 czerwca 1906 w Taurogach (wówczas Imperium Rosyjskie, obecnie Litwa).
Na Litwie ukończył żydowską szkołę podstawową i gimnazjum oraz jesziwę. Był jednym z założycieli ruchów „Młody Pionier” i „Młody Hebrajczyk” w Republice Litewskiej. Na studia wyjechał do Francji – studiował prawo i literaturę na Sorbonie oraz Uniwersytecie Strasburskim. Był przewodniczącym Związku Żydowskich Studentów w Diasporze.
W 1926 wyemigrował do stanowiącej brytyjski mandat Palestyny. W latach 1928–1933 był sekretarzem departamentu osadnictwa w ruchu osadniczym Centrum Rolnicze (Ha-Merkaz ha-chakla’i), natomiast w latach 1933–1938 dyrektorem departamentu kontaktów publicznych, odpowiedzialnym za organizację przenoszenia żydowskiego dobytku z Niemiec do Palestyny. W latach 1940–1946 był sekretarzem generalnym Narodowego Komitetu Żołnierzy Żydowskich. Od 1946 działał w departamencie politycznym związku zawodowego Histadrut, którego dyrektorem został w 1949, kiedy został także członkiem komitetu centralnego organizacji.