Następnie kierował departamentem spraw arabskich związku. Publikował artykuły w prasie, szczególnie w dziennikach Dawar i Ha-Arec.
thumb|240px|left|Konwencja założycielska Koalicji Pracy, od lewej: Mosze Karmel, Jigal Allon, Re’uwen Barkat, Lewi Eszkol, Jisra’el Galili i Aharon Becker (1965) W 1961 został ambasadorem Izraela w Norwegii. W kolejnym roku miał zostać ambasadorem w Związku Radzieckim, ale 27 listopada 1961 został wyznaczony na nowego sekretarza generalnego Mapai, obejmując stanowisko zwolnione przez Josefa Almogiego. Pełnił tę funkcję do 1966 roku. W wyborach w 1965 został wybrany posłem z listy Koalicji Pracy (sojuszu Mapai i Achdut ha-Awoda). W szóstym Knesecie zasiadał w komisjach spraw zagranicznych i obrony oraz edukacji i kultury. W 1969 uzyskał reelekcję. Został przewodniczącym Knesetu VII kadencji, zasiadał w komisji interpretacji. Pozostał na stanowisku do śmierci – zmarł 5 kwietnia 1972 w Jerozolimie, mandat poselski objął po nim Awi’ad Jafe.
Został pochowany na cmentarzu na Górze Oliwnej.
W 1977 roku ukazała się jego biografia pod hebrajskim tytułem Sefer Barkat: diwrej ijun we-dijun be-baajot parlamentarizm, tchika we-mimszal, Jerozolima (pol.