Do głębokości 10 m spotykano pajęczaki i motyle. Obserwowano także nietoperze.
Historia eksploracji Wejście do jaskini i pierwsza 8-metrowa studnia znane były od dawna, ale nie publikowano o niej informacji. Przejście od jej dna do dalszych partii odkryli członkowie Speleoklubu Olsztyn w lutym 1970 r. Po raz pierwszy wymienił jaskinię A. Kobylecki w 1971 r., on też podał jej nazwęA. Kobyłecki, Jaskinia „Januszkowa Szczelina”., Kraków: Jamnik – Biuletyn Informacyjny KKTJ 2, 1971, s. 10–11.. W 1972 r. M. Czepiel podał jej plan i opis, w 1990 r. A. Górny i M. Szelerewicz podali jej poszerzony opis i plan.
Januszkowa Szczelina jest przez grotołazów często zwiedzana. Przypadkowe odpadnięcie dużego skalnego bloku odsłoniło wejście do dalszych partii jaskini. Kolejne ekspedycje doprowadziły do dokładniejszego jej poznania. Członkowie Speleoklubu Olsztyn spenetrowali jaskinię do głębokości 39 m (tzw. stare dno), a w 1971 odkryli wejście poprzez ciasną szczelinę do komina. W kwietniu 1971 członkowie Speleoklubu z Katowic odkopali i zbadali ciąg korytarzy, a w następnym roku przekopali się przez rumowisko do obecnego dna jaskini (56,5 m).