Z poziomu 28 m można idąc w górę ciasną szczeliną dostać się do komina o wysokości 20 m, u góry kończącego się ślepo kotłem wirowym. U dna komin ten ma szerokość 3,5 m i odchodzi od niego pozioma 3-metrowa szczelina z ciasnym wejściem do kolejnej 5-metrowej, ciasnej studni. Za nią opada w dół na głębokość 20 m duża szczelina o szerokości 0,4 do 0,9 m i rozciągłości do 15 m. Zablokowane jest w niej wiele głazów. Są niestabilne i stanowią duże zagrożenie dla grotołazów. Na dnie, na głębokości 59, 5 m (licząc od powierzchni terenu) znajduje się piasek i wapienny gruz. Szczelina zwęża się i dalej w głąb staje się niemożliwa do przejścia.
Jaskinia powstała w wapieniach z okresu jury późnej. Są to głównie wapienie skaliste lub kredowate, ale miejscami występują także wapienie margliste lub nieco piaszczyste. Jest pochodzenia tektonicznego – prawdopodobnie powstała na równoleżnikowym uskoku przecinającym Januszkową Górę. Poniżej głębokości 10 m ściany jaskini, głównie północne, pokrywa polewa kalcytowa o grubości do 10 cm. Jest zrekrystalizowana i ma słabo zachowaną pierwotną strukturę. Miejscami znajdują się na niej wełniste nacieki oraz graniaste, nieduże stalagmity i stalaktyty. Na pochyłych ścianach znajduje się piasek, czasami zlepiony kalcytem. Namulisko składa się głównie z wapiennego gruzu, piasku i próchnicy.