Znajdować miało się wśród nich dwudziestu trzech rolników, trzynastu pracowników umysłowych, dwunastu uczniów, czterech robotników, czterech drobnych kupców, czterech byłych policjantów, trzech nauczycieli, trzech rzemieślników, a także student, adwokat, notariusz, dziennikarz i właściciel ziemski.
Późniejsze wydarzenia 25 czerwca około godziny 10:00 rano Sowieci ostatecznie ewakuowali się z Telszy. Trzy dni później w lesie Rainiai odnaleziono zbiorowe groby kryjące zwłoki zamordowanych więźniów. Zostały one ekshumowane, przy czym 46 zwłok nie udało się zidentyfikować. Ofiary masakry uroczyście pogrzebano 3 lipca we wspólnej mogile na cmentarzu katolickim w Telszach.
Podobnie jak w przypadku wielu innych masakr więziennych NKWD, winą za zbrodnię w Rainiai obarczono ludność żydowską, którą zgodnie ze stereotypem „żydokomuny” utożsamiano w całości z systemem sowieckim i stosowaną przezeń polityką terroru. Na miejsce egzekucji przez kilka dni sprowadzano Żydów z Telszy, których następnie zmuszano, by gołymi rękami rozkopywali mogiły, całowali zwłoki zamordowanych, pili wodę wykorzystaną do ich umycia, kładli się obok nich w trumnach. Opornych mordowano. W czasie pogrzebu ofiar grupę Żydów zgromadzono nieopodal cmentarza, pozwalając uczestnikom ceremonii, by ich opluwali i policzkowali.