Zagłada Żydów w Poniewieżu – eksterminacja żydowskiej społeczności Poniewieża dokonana przez okupantów niemieckich i ich litewskich kolaborantów w czasie II wojny światowej.
Wkrótce po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej do Poniewieża wkroczyły oddziały Wehrmachtu. W lipcu 1941 roku ludność żydowską zamknięto w getcie, jednakże istniało ono zaledwie nieco ponad miesiąc. Podczas serii egzekucji przeprowadzonych w okolicach Poniewieża latem 1941 roku zamordowano ponad 8,7 tys. mężczyzn, kobiet i dzieci.
Przebieg W okresie międzywojennym Poniewież był czwartym co do wielkości miastem Litwy. Dla litewskich Żydów był ważnym ośrodkiem religijnym i kulturalnym; wysoko ceniona była zwłaszcza tamtejsza jesziwa. Liczba mieszkańców pochodzenia żydowskiego mogła sięgać nawet 10 tys. osób. W czerwcu 1940 roku, w konsekwencji postanowień paktu Ribbentrop–Mołotow, Poniewież wraz z całą Litwą znalazł się pod sowiecką okupacją.