Syn Ottona, także Otto, został w 1226 zaręczony z córką Tybalda, jednak małżeństwo nie doszło do skutku.
Po zamordowaniu króla Filipa Szwabskiego w 1208 jego dobra bawarskie zostały skonfiskowane przez księcia Bawarii Ludwika I, mimo że w przeciwieństwie do swych braci (Henryka i Ekberta) nie był podejrzewany o współudział w zbrodni. W 1209/1210 uczestniczył we włoskiej wyprawie cesarza Ottona IV, w 1211 przeszedł na stronę jego rywala Fryderyka II Hohenstaufa. Uczestniczył w walkach ze zwolennikami Ottona IV w Nadrenii. W 1217 wyruszył na V wyprawę krzyżową wraz ze swym szwagrem, królem węgierskim; wrócił z niej w 1218 (śluby krucjatowe Otto złożył jeszcze w 1215, podczas koronacji Fryderyka II).
Starania o odzyskanie skonfiskowanych dóbr trwały aż do 1228. Także w 1228 zmarł jego brat Henryk i Otto wystąpił z roszczeniami do dziedzictwa po nim. Ponieważ po hrabstwa Wolfratshausen i Vornbach sięgnął także książę Bawarii, doszło do wojny, w której Otto ostatecznie przeważył z pomocą króla Henryka VII i księcia Austrii Leopolda VI (ten ostatni otrzymał zresztą wkrótce Vornbach jako wiano córki Ottona poślubionej synowi Leopolda). W 1230 Otto był jednym z pośredników w zawarciu pokoju w San Germano pomiędzy cesarzem Fryderykiem II i papieżem Grzegorzem IX. W 1232 uzyskał od cesarza Brixen.