Polskie Zjednoczenie Postępowe – liberalno-demokratyczna partia polityczna działająca w Królestwie Polskim w latach 1907–1917.

Powstało 21 listopada 1907 ze Związku Postępowo-Demokratycznego i Polskiej Partii Postępowej jako próba zjednoczenia ruchu postępowego w Królestwie Polskim. Porozumienie okazało się nietrwałe, i po ponownym wyodrębnieniu PPP pozostali w niej działacze ZP-D kontynuowali działalność pod nazwą Polskiego Zjednoczenia Postępowego. Zjednoczenie współpracowało z rosyjską partią konstytucyjnych demokratów, a jeden z czołowych działaczy, Aleksander Lednicki, był także członkiem tej partii. Programowo partia odwoływała się do zasad wypracowanych przez ZP-D. Domagano się szerokiej autonomii dla Królestwa oraz szerokich reform o charakterze demokratycznych. Podkreślano przywiązanie do idei liberalizmu, propagowano wolną konkurencję i zasady solidaryzmu. Partia skupiała głównie środowiska inteligenckie. W 1912 chcąc pozyskać środowiska drobnomieszczańskie zaczęto na szeroką skalę kolportować poglądy antysocjalistyczne i antysemickieJerzy Holzer, Jan Molenda, Polska w pierwszej wojnie ..., s. 377.