Głównymi przywódcami partii byli Aleksander Lednicki, Wacław Łypacewicz, Józef Jabłoński, Wincenty Lemański, Wincenty Rzymowski, Edward Potemski, Stanisław Patek.
Po wybuchu I wojny światowej 16 sierpnia 1915 partia z uznaniem przyjęła manifest wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza. W drugiej połowie 1914 roku przedstawiciele PZP: Stanisław Patek, Wacław Łypacewicz i Kazimierz Życki uczestniczyli obok endeków i realistów w rozmowach z rosyjskimi środowiskami rządowymi i opozycji w Dumie na temat rozwiązania sprawy polskiej. PZP przystąpiło także do Zjednoczenia Organizacji Niepodległościowych a następnie po jego rozpadzie do Bloku CentrumJerzy Z. Pająk, Lewica niepodległościowa w Królestwie Polskim (sierpień 1914 – sierpień 1915), w: „Czasy Nowożytne”, 1998, t. 5, s. 41–47. W tym okresie ujawniły się w stronnictwie różnice wobec orientacji politycznych dotyczących rozwiązania sprawy polskiej. Grupa sympatyków Naczelnego Komitetu Narodowego skupiona wokół pisma „Prawda” z Wincentym Rzymowskim na czele wystąpiła wówczas z PZP i nawiązała współpracę ze zwolennikami Józefa Piłsudskiego. Wzmocniona tym samym grupa opowiadająca się za orientację na Rosję doprowadziła na początku 1915 do wystąpienia Zjednoczenia z Bloku Centrum i utworzenia w kwietniu 1915 wraz z PPP Klubu Demokratycznego.