Magnus (ur. po 1042, zm. 25 sierpnia 1106) – książę Saksonii od 1072, ostatni męski przedstawiciel rodu Billungów.
Życiorys Magnus był synem księcia Saksonii Ordulfa z rodu Billungów i Wulfhildy, córki króla Norwegii Olafa II Świętego. Za panowania jego przodków rozwinął się konflikt pomiędzy Billungami i arcybiskupem Hamburga-Bremy Adalbertem, który osiągnął apogeum po śmierci cesarza Henryka III Salickiego. Pierwsza informacja w źródłach o Magnusie dotyczy ok. 1066 i odnosi się właśnie do konfliktu z Adalbertem: po utracie przez arcybiskupa silnej pozycji na dworze małoletniego Henryka IV Magnus miał stać na czele wojsk Billungów, które wyparły Adalberta z Bremy. Aby móc wrócić do swej siedziby, Adalbert zmuszony był do znacznych ustępstw terytorialnych. Magnus dzięki tym nabytkom zyskał okazję do uzyskania pewnej niezależności od swego ojca.
W kolejnych latach Magnus zbliżył się do Ottona II z Northeimu, przywódcy saskiej opozycji przeciwko królowi, którego poparł w jego konflikcie z Henrykiem IV w 1070. W 1071 obaj książęta musieli poddać się Henrykowi, a Magnus został przez króla uwięziony. Pozostawał w niewoli nawet po śmierci swego ojca w 1072, gdy odziedziczył księstwo Saksonii.