Na początku XX w. krytyką parali się szczególnie poeci i pisarze z kręgów awangardowych – zaprzyjaźnieni z kubistami Guillaume Apollinaire i André Salmon czy związanie z surrealizmem André Breton, Paul Éluard czy Louis Aragon oraz sami artyści, jak np. Michel SeuphorTomasz Gryglewicz, Parę uwag na temat krytyki artystycznej dawniej i dzisiaj. Poświęcone pamięci prof. Mieczysława Porębskiego, ostatniego krytyka w dawnym (dobrym) stylu, w: Krytyka sztuki – filozofia, praktyka, dydaktyka, red. Łukasz Guzek, Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku, Międzywydziałowy Instytut Nauk o Sztuce, Gdańsk 2013, s. 9–13.. Po II wojnie światowej najbardziej rozpoznawalnymi krytykami byli Michel Tapié (twórca pojęcia informel) czy Pierre Restany (twórca koncepcji nowego realizmu). Krytycznym pisaniem o sztuce zajmował się także André Malraux.
Wielka Brytania mały|lewo|186x186px|Montserrat Boix, portret Griseldy Pollock, 2018 Do najważniejszych krytyków anglosaskich należą John Ruskin (autor tekstów o malarstwie Williama Turnera i o sztuce włoskiej), Walter Pater, Roger Fry i Clive Bell (członkowie Grupy Bloomsbury, twórcy krytyki formalistycznej), Herbert Read oraz Griselda Pollock.