Ryszard Stanisławski, w latach 1966–1990 dyrektor Muzeum Sztuki w Łodzi, „lansujący” w kraju i za granicą polski konstruktywizm oraz sztukę neoawangardową lat 60. i 70. czy konceptualizm. Dla coraz większej liczby osób działalność krytyczna była jednak pracą zawodową, a nie towarzyszącym innym obowiązkom zajęciem dodatkowym.
Po 1989 r. rynek prasowy uległ znacznym zmianom: przestała istnieć cenzura, pojawiły się nowe technologie edytorskie, a publikacje przestały być uzależnione od władzy. Z jednej strony zmniejszyła się obecność omówień sztuki w prasie codziennej, a rolę recenzentów przejęli zawodowi dziennikarze, poświęcający wystawom zaledwie krótkie noty i omówienia. Z drugiej natomiast zaczęły pojawiać się coraz liczniejsze i bardziej zróżnicowane periodyki o kulturze i sztuce oraz dające przestrzeń wypowiedziom krytycznym serwisy i portale internetowe. Na początku XXI w. kluczową rolę odegrały osobiste blogi, za sprawą których krytyka artystyczna z eksperckiej stała się bardziej egalitarna: „Nie sposób wymienić wszystkich blogów, piszą bowiem: krytycy, kuratorzy, kolekcjonerzy, właściciele galerii, artyści, naukowcy, muzealnicy, odbiorcy...”, jak podsumowuje Justyna RyczekJustyna Ryczek, Blogi o sztuce – wpływ internetu na krytykę artystyczną. Wstęp do dyskusji, w: Krytyka sztuki. Filozofia, praktyka, dydaktyka, red.