Poświecone pamięci prof. Mieczysława Porębskiego, ostatniego krytyka w dawnym (dobrym) stylu, w: Krytyka sztuki – filozofia, praktyka, dydaktyka, red. Łukasz Guzek, Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku, Międzywydziałowy Instytut Nauk o Sztuce, Gdańsk 2013, s. 11.. mały|lewo|200x200px|Jacek Woźniakowski (1920-2012) mały|218x218px|Ewa Mikina (1951-2012) Po II wojnie światowej wszystkie instytucje sztuki zostały upaństwowione, a publikacje były kontrolowane przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk. Mimo cenzury krytyka artystyczna rozwijała się nadal dzięki poetom – publikującemu już przed wojną Julianowi Przybosiowi oraz nowemu pokoleniu literatów: Zbigniewowi Herbertowi, Tadeuszowi Różewiczowi, Adamowi Zagajewskiemu czy Tadeuszowi Nyczkowi. Do pisarzy dołączyli w tym czasie również historycy sztuki, którzy wkrótce zdominowali pole powojennej polskiej krytyki sztuki: przede wszystkim Mieczysław Porębski oraz m.in. Janusz Bogucki, Aleksander Wojciechowski czy Jacek Woźniakowski oraz z tzw. pokolenia Arsenału: Andrzej Osęka, Maciej Gutowski, Elżbieta Grabska i Joanna Guze. Pisaniem tekstów krytycznych zajmowali się też organizatorzy życia artystycznego: pracownicy galerii i muzeów czy komisarze wystaw, np.