Joanna Sosnowska, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2016.
W latach 1979–1914 krytyczne pisarstwo o sztuce uprawiały m.in. Waleria Marrené, Maria Loevy (Maria Szeliga), Natalia Krzyżanowska, Stefania Chłędowska, Maria Konopnicka, Gabriela Zapolska, Maria Dulębianka, Cecylia Walewska, Ewa Łuskina, Helena d’Abancourt de Franqueville, Zofia Seidlerowa, Lucyna Kotarbińska, Wacława Kiślańska czy Maria SławińskaZob. Emancypantki i modernistki. Teksty kobiet o sztuce 1879–1914. Antologia, wstęp Joanna M. Sosnowska, wybór i oprac. Magdalena Kasa, Joanna M. Sosnowska, współpr. Beata Łazarz, Wiktoria Szczupacka, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2019.. mały|220x220px|Benedykt Jerzy Dorys, portret Adama Ważyka, 1957 W okresie międzywojennym krytyką sztuki zajmowali się w Polsce głównie literaci i poeci. Czołowymi postaciami krytyki byli pisarze: Karol Irzykowski, Emil Zegadłowicz, Tadeusz Peiper, Jan Brzękowski, Julian Przyboś czy Adam Ważyk, z których wielu związanych było z formacją awangardową. Pisanie recenzji było też jednym z obszarów aktywności artysty Stanisława Ignacego Witkiewicza. W tym czasie pojawili się także pierwsi krytycy profesjonalni, wśród których Tomasz Gryglewicz wyróżnia Stefanię ZahorskąAutor błędnie podaje imię Helena, zob. Tomasz Gryglewicz, Parę uwag na temat krytyki artystycznej dawniej i dzisiaj.