Akt IV Arsinoe, szlochając, skarży się mężowi na zniewagę, jaką wyrządziło jej oskarżenie Nikomeda. Król zaręcza o miłości do niej. Oskarża syna, ten proponuje, by niecne sługi, które z taką łatwością oskarżają raz królową, raz królewskiego syna, stracić, by w ten sposób odstraszyć ewentualnych naśladowców. Królowa nie zgadza się i odchodzi. Król daje Nikomedowi do wyboru cztery korony (Bitynii, Pontu, Kapadocji i Armenii) lub rękę Laodyki. Gdy Nikomed wybiera królewnę, ojciec wybucha nad jego niewdzięcznością i postanawia przekazać władzę Attali. Nikomed ostrzega go jak kruche podstawy będzie miała władza jego brata, skoro i lud i armia będą stały po stronie prawowitego następcy tronu. Chcąc temu zapobiec Prusjasz decyduje się odesłać Nikomeda jako zakładnika do Rzymu, tymczasem zamyka pod strażą Araspa. Przywoławszy Attalę, informuje go o swojej decyzji przekazania mu tronu, upomina go jednocześnie, by trzymał się sojuszu z Rzymem, bo bez niego będzie nikim. Szczęśliwy Attala, który jednak marzy przede wszystkim o ślubie z Laodyką, zwierza się Flaminiuszowi z zamiaru przymuszenia Laodyki do ślubu. Rzymski poseł odmawia mu jednak swego poparcia. Rzym wystąpi w obronie królewny armeńskiej.