Częściowo ze względu na znaczenie surinamskiego aluminium dla sojuszniczego wysiłku wojennego, oddziały Stanów Zjednoczonych okupowały Surinam na mocy porozumienia z rządem holenderskim na uchodźstwie zawartego 23 listopada 1941 r. Zgodnie z postanowieniami Karty Atlantyckiej z sierpnia 1941 r. holenderski rząd na uchodźstwie obiecał położyć kres kolonialnym stosunkom między Holandią a jej zamorskimi posiadłościami, obiecując im daleko idącą autonomię i samorządność. Osiągnięto to ostatecznie przez proklamację Karty Królestwa Niderlandów 15 grudnia 1954 r., na mocy której ustanowiono Królestwo, w którym Holandia, Antyle Holenderskie i Surinam uczestniczyły na zasadzie równości. W 1975 r. Surinam opuścił Królestwo Niderlandów, stając się niezależnym krajem.
Administracja Od 1683 r. kolonia była zarządzana przez Towarzystwo Surinamu, spółkę złożoną z trzech równouprawnionych udziałowców: Amsterdamu, rodziny Van Aerssen van Sommelsdijck oraz Holenderskiej Kompanii Zachodnioindyjskiej. Chociaż organizacja i administracja należały do kolonii, były ograniczone do tych trzech udziałowców. Wszyscy obywatele Republiki Holenderskiej mogli swobodnie handlować z Surinamem. Również plantatorów konsultowano w Radzie Policji, co było unikalną cechą wśród kolonii Gujany.