W tym samym czasie podjęto próbę zaadaptowania cyrylicy do zapisu języka adygejskiego. Zajmował się tym rosyjski etnograf i kaukazolog Leontij Lulje. W 1846 r. Lulje wydał „Słowar russko-czerkiesskij ili adigskij” (Словарь русско-черкесский или адигский, pol. Słownik rosyjsko-czerkieski albo angielski), w którym wykorzystany został alfabet rosyjski w ówczesnej formie (bez liter й, щ, ѣ, ѳ, ѵ) i z dodatkiem dwuznaków т͡л, п͡л, т͡х, i͡e, у͡а, у͡о, ю͡ё. Według opinii kaukaskiego lingwisty Piotra Uslara, alfabet ten nie oddawał adekwatnie fonetyki języka adygejskiego. Alfabet Luljego nie był dalej rozwijany.
Tworzenie właściwego alfabetu adygejskiego rozpoczęto w 1853 r., kiedy to uczony Umar Biersiej opracował alfabet adygejski w oparciu o alfabet arabski. W 1855 r. w Tbilisi w tym alfabecie wydano „Bukwar czerkiesskich językow” (Букварь черкесских языков, pol. Słownik języków czerkieskich), zatwierdzony przez Akademię Nauk, a także Uslara. Ten słownik stał się pierwszą książką w języku adygejskim. Jednak ten alfabet miał wiele wad – wykorzystano w nim litery niezbędne do oznaczenia kilku arabskich fonemów, jednak nieistotne dla języka adygejskiego. Jednocześnie nie wszystkie adygejskie fonemy otrzymały swoją formę graficzną. W 1878 r.