Latynizacja Pierwszy latynizowany alfabet łaciński został stworzony przez przedstawiciela adygejskiej diaspory Blanaua Batoka. W 1918 r. w Stambule został wydany słownik jego autorstwa, w którym zamieszczono następujący wariant alfabetu: E ᴇ, B b, P p, T t, C c, Ç ç, 11px h, X x, X̂ x̂, D d, R r, Z z, J j, S s, Ŝ ŝ, G g, Ĝ ĝ, F f, K k, Q q, Q̂ q̂, L l, 11px 8px, M m, N n, V v, Y y, H ʜ, A a, 11px e, I ı, İ i, O o, U u, W w. W 1922 r. tamże opublikowano słownik z drugim wariantem latynizowanego alfabetu: a e i ī u o ù з v w p b f r m n l ꞁ t d s ts z dz y ç s̄ s̄s̄ j jj ȷ c cc dj dȷ q̄ q g ḡ h x x k.
W ZSRR w latach 20. XX wieku przeprowadzono proces latynizacji alfabetów. W ramach tego procesu już w 1923 r. poruszono kwestię latynizacji alfabetu adygejskiego. Opracowanie nowego alfabetu powierzono Nikołajowi Jakowlewowi, który w 1924 r. przedstawił swój projekt. W 1926 r. projekt ten został nieco uproszczony, po czym w 1927 r. został oficjalnie przyjęty przez radę edukacji Adygejskiej ASRR. Alfabet przedstawiał się następująco: