Podstawą gospodarki był cukier, uprawiany na plantacjach trzciny cukrowej przez niewolników. Sprzedaż upraw w Wielkiej Brytanii odbywała się na preferencyjnych warunkach. Według danych z 1762 roku 2571 niewolników pracowało na 68 plantacjach w Essequibo, a kolejnych 1648 osób pracowało w Demerarze. Liczby te były jednak znacznie zaniżone, ponieważ zatrudnienie niewolników było podstawą opodatkowania. Do 1769 roku 3986 niewolników pracowało na 92 plantacjach w Essequibo i 5967 na 206 plantacjach w Demerarze. Warunki pracy niewolniczej były niedostateczne, złe i kosztowne z powodu monopolu handlowego DWIC, a przemyt z Barbadosu był powszechny. Holenderscy koloniści zapewnili dominację białej ludności nad rosnącą populacją niewolników dzięki współpracy z tubylcami, którzy stanowczo opierali się białej dominacji, ale mogli również działać zbrojnie przeciwko wszelkim nieprzyjacielskim najazdom. Gdy w roku 1763 wybuchło powstanie niewolników w Berbice, tubylcy zablokowali granicę, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się zagrożeń na Demerarę.