Po powrocie zdecydował się podzielić wyprawę: sam miał wziąć samolot i zimować na północnym wybrzeżu Alaski, by wystartować wiosną z lądu a „Maud” z Oscarem Wistingiem (1871–1936) i Haraldem Sverdrupem (1888–1957) miała podjąć kolejną próbę pokonania Północnej Drogi Morskiej. Statek wydostał się z lodu po dwóch latach na północ od Wysp Nowosyberyjskich i kierował się do Cieśniny Beringa. Kolejne zimowanie miało miejsce u ujścia Kołymy. W końcu ekspedycja „Maud” powróciła do Seattle w październiku 1925 roku. Dzięki bogactwu poczynionych obserwacji ekspedycja była naukowym sukcesem.
Amundsen popadł w problemy finansowe i we wrześniu 1923 roku był zmuszony ogłosić bankructwo. W 1925 roku „Maud” została zajęta na poczet jego długów i sprzedana Kompanii Zatoki Hudsona (ang. Hudson’s Bay Company, HBC). Firma ochrzciła statek „Baymaud” i go przebudowała dla własnych potrzeb. W 1926 roku „Baymaud” pożeglowała z Vancouver w rejony arktyczne z zapasem drewna i paliwa, m.in. do budowy Fortu Harmon na Wyspie Wiktorii. W 1927 roku zakotwiczyła w zatoce w Cambridge Bay, gdzie HBC budowała kolejną stację. Statek, który okazał się zbyt duży na płytkie wody w regionie, pozostał zakotwiczony w zatoce i był używany jako warsztat, magazyn i stacja radiowa. W latach 30. XX w.