Nozdrza ulokowane były bocznie, jak u nodocefalozaura czy ankylozaura. Małe, kształtu łzy, z przodu w ogóle nie były widoczne. Z przodu i od góry ograniczało je nadnosowe caputegulum, od strony dolnej zaś tomium kości przedszczękowej. Nie wyklucza się obecności otworów między nozdrzami, podobnych do opisywanych przez Maryańską u pinakozaura P. grangeri czy autorów opisu Minotaurosaurus. Przedstawiciele tych dwóch rodzajów mieli jednak znacznie większe nozdrza. Potężne nadoczodołowe masy kostne zostały przez autorów opisu Akainacephalus uznane za jedną z jego cech diagnostycznych. Sterczące bocznie nad oczodołami, tworzyły coś w rodzaju kostnego kołnierza. Migdałowaty kształt oczodołów wynikać może ze zniekształcenia znaleziska. Oczodoły ułożone są przednio-bocznie.
Uzbrojenie głowy Akainacephalus nie ograniczało się do płyt kostnych. Miał on również rogi. Kość kwadratowo-jarzmowa tworzyła sterczące pionowo rogi o trójkątnym kształcie. Rogi te stanowią kolejną cechę diagnostyczną taksonu. Rogi zaoczodołowe były długie, sterczące na boki i zmierzające ku tyłowi. O rogach kości łuskowej trudno się wypowiadać z uwagi na zniszczenie tego fragmentu czaszki.