Ogon kończy potężna buława ogonowa, szersza niż dłuższa, którą budują dwie osteodermy boczne i w końcu pojedyncza osteoderma dalsza. Wspiera się ona na dwóch ostatnich kręgach ogonowych. Podobne buławy występowały również u innych przedstawicieli Ankylosauridae. Niewykluczone, że służyły one zwierzętom jako broń w walce. Dinozaury mogły wymachiwać ogonem, a siła uderzenia wieńczącej ogon dużej buławy, takiej jak u ankylozaura, była w stanie zmiażdżyć kość przeciwnika.
Kończyna przednia Akainacephalus miał wypukłą w części bocznej, a wklęsłą w części przyśrodkowej łopatkę, lekko zakrzywioną wzdłuż swej długiej osi. Grzbietowo znajdował się na niej wyrostek umożliwiający połączenie stawowe z kością kruczą, a także wyrostek barkowy, położony ponad zagłębieniem fossa glenoidea. Anatomią tej okolicy zwierzę przypomina ankylozaura czy euoplocefala.
Kość ramienna cechuje się solidną budową. Widać na niej rozciągający się na ponad połowie długości grzebień naramienno-piersiowy, bocznie od którego leży guzowatość, miejsce przyczepu mięśnia najszerszego grzbietu. Koniec bliższy kości zaopatrzony jest w głowę, w tej okolicy widnieje guzek większy oddzielony wcięciem. Do tyłu od niej leży hakowato zakończony wyrostek. Koniec dalszy kości ma dwa nadkłykcie, boczny i przyśrodkowy.