Twórczość Debiutowała na Salonie Jesiennym w 1910, wystawiała tam prace również w latach 1912, 1913, 1920-1922, 1926, 1927, 1932-1938, 1947-1951, 1953-1956 i w 1958. W marcu 1915 wystawiła prace na zorganizowanej przez Towarzystwo Artystów Polskich wystawie w galerii Artistes Modernes, w maju tego samego roku uczestniczyła w wystawie Polskiego Towarzystwa Historyczno-Literackiego w ParyżuAnna Wierzbicka, „Jak tu nie być feministą". O zapomnianych malarkach polskich w Paryżu w latach 1900-1914. Archiwum Emigracji, Studia – Szkice – Dokumenty, Toruń, Rok 2012, Zeszyt 1–2 (16–17). Ponadto jej prace były wystawiane w Paryżu w 1929, 1933, 1934, 1935, 1938, 1948, ponadto wystawiała w Brukseli, Amsterdamie, Florencji, Nowym Jorku, Chicago oraz na Wystawie Sztuki Sakralnej w Rzymie w 1950. Razem z Olgą Boznańską, Melą Muter, Janem Peske, Romanem Kramsztykiem prezentowała prace na wystawach organizowanych w Galerie des Beaux-Arts, Muzeum Crillon, galerii Art et Artistes Polonais. W Polsce prace prezentowano w Domu Sztuki w Katowicach (1937), Łodzi (1938) i Warszawie. Stefania Ordyńska była przede wszystkim pejzażystką, tworzyła widoki Paryża, Bretanii, Prowansji i Pirenejów. Nie obca jej była tematyka marynistyczna, sceny rodzajowe z rybakami, ale także portery i akty.
Przypisy