Po zakończeniu działań wojennych stworzył katolickie biuro pracy w Mönchengladbach.
Po 1918 W listopadzie 1918 musiał uchodzić z Mönchengladbach, które dostało się pod okupację belgijską (mógł oczekiwać represji za działalność proflandryjską – Flandrowie optowali za przyłączeniem do Niemiec). Zamieszkał w Berlinie, gdzie lokalna hierarchia katolicka przyjęła go chłodno, uważając za zbyt liberalnego, a nawet za heretyka, rewolucjonistę i kryptosocjalistę. Nie mógł publicznie zabierać głosu i głosić kazań, więc zajął się działalnością społeczną. Otworzył biuro Stowarzyszenia Ludowego na Rzecz Katolickich Niemiec i organizacji studenckiej. W 1920 mianowano go duszpasterzem środowiska studenckiego Berlina i metropolii. W 1921 wstąpił do organizacji Pax Romana. Skupiał wokół swej osoby studentów o zainteresowaniach społecznych i socjalnych. Założył Powszechny Urząd Pracy. W 1923 zainicjował tworzenie Katolickiego Uniwersytetu Ludowego. Wspierał też włoskich robotników żyjących w Berlinie. Wydawał dla nich czasopismo Italiani in Berlino. Nazywano go Groβstadtapostel, czyli Apostołem Wielkiego Miasta.