W całym okresie berlińskim był otwarty na nowe formy duszpasterstwa. Był pierwszym katolickim księdzem ewangelizującym przez radio. Pierwszą audycję nadał 1 lutego 1925. 21 maja 1926 otworzył katolicką Czytelnię Akademicką. 26 listopada 1926 założył Marchijskie Stowarzyszenie Sportów Wodnych, a potem Koło Robocze Twórców Katolickich. Sprzeciwiał się usuwaniu dzieł religijnych z bibliotek publicznych. Był też inicjatorem budowy osiedli robotniczych: Sankt-Joseph-Siedlung w Tegel i Siedlung Marienfelde-Mariengarten w Marienfelde. Od 1924 redagował Katholische Kirchenblatt, co poprawiło sprzedaż pisma. Włączył doń wkładkę włoskojęzyczną. Skupiał się w dużym stopniu na pomocy ludziom z wyższym wykształceniem, którzy po I wojnie światowej znaleźli się w złym położeniu. Jego działalność społeczną wspierali: rosyjska artystka Harriet Ellen Siderovna von Rathlef-Keilmann, niemiecki dziennikarz Hubertus Prinz zu Löwenstein-Wertheim-Freudenberg i żydowska poetka Else Lasker-Schüler. Po samobójczej śmierci brata, Ernsta, celebrował pogrzeby samobójców, którym Kościół odmawiał takiej posługi.