Bronisław Dobrzański (ur. 10 listopada 1898 w Złoczowie, zm. 27 lutego 1976 w Warszawie) – polski prawnik, prezes Izby Cywilnej Sądu Najwyższego od 18 grudnia 1956 do 23 stycznia 1958, kapitan rezerwy artylerii
Życiorys W 1916 ukończył gimnazjum im. Stefana Batorego we Lwowie. W latach 1916–1918 walczył w armii austriackiej na Węgrzech i na froncie alpejskim we Włoszech. Powrócił do Polski z armią gen. Józefa Hallera. Odniósł ranę w wojnie polsko-bolszewickiej. Przeszedł do rezerwy 1 kwietnia 1921. W latach 1921–1924 studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim, uzyskując doktorat. W 1924 poślubił Janinę Stellę z Zawadowskich. Od 1925 do 1932 był sędzią Sądu Okręgowego w Poznaniu, gdzie specjalizował się w sprawach cywilnych i handlowych, od 26 października 1932 – Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, zaś od 31 grudnia 1936 – Sądu Najwyższego. Posiadał tytuł mistrza Poznania w tenisie. W okresie pracy w Poznaniu mieszkał z żoną w dworku w Puszczykowie. W stopniu kapitana artylerii dowodził 2 baterią 41 dywizjonu artylerii lekkiej w obronie Warszawy w 1939. Przebywał w oflagach Itzehoe, Sandbostel, Lubeka i (od 1942) Woldenberg w Dobiegniewie.