Obol Obol był gatunkiem drobnej srebrnej monety wywodzącym się ze starożytności. Nazwa pochodząca najprawdopodobniej od greckiego obelos (pol. pręt, rożen) nawiązywała do archaicznych płacideł w postaci żelaznych prętów. Jako moneta srebrna obol pojawił się najprawdopodobniej w VI w. p.n.e. w Atenach. W mennictwie karolińskim występował jako moneta o wartości ½ denara. Od X do XIII w. był bity między innymi w Niemczech, Francji i na Węgrzech. W odniesieniu do jego produkcji na ziemiach polskich istnieją rozbieżne opinie wynikające z różnych interpretacji wyników badań metrologicznych. Bez żadnych jednak wątpliwości stosowano go w tym okresie jako jednostkę obrachunkową.
Niewielka liczba oboli została wybita w czasach tzw. „wielkiej reformy” Kazimierza III Wielkiego jako najmniejsza jednostka pięciostopniowego systemu monetarnego:
1 grosz = 2 kwartniki = 4 ćwierćgrosze = 16 denarów = 32 obole.
W drugim dziesięcioleciu XXI w.