znana jest tylko jedna sztuka obola Kazimierza Wielkiego z orłem na awersie i głową (królewską) na rewersie – średnica 11 mm, masa 0,25 grama.
Gatunek ten był emitowany również przez Zygmunta II Augusta w mennicy wileńskiej w ramach litewskiego systemu monetarnego opartego na kopie obrachunkowej:
1 kopa = 2 półkopki = 4 ćwierćkopki = 10 szóstaków = 15 czworaków = 20 trojaków = 30 dwojaków = 60 groszy = 300 dwudenarów = 600 denarów = 1200 oboli.
Obole Zygmunta II Augusta były bite w latach 1546–1547 na stopę polską (krakowską) – masa 0,32 grama srebra próby 109. Pojawienie się oboli w tym okresie miało związek ze skupem na terenie Wielkiego Księstwa Litewskiego pozostających jeszcze w obiegu półgroszy świdnickich, których kurs wymiany ustalono na 3,5 denara, czyli 3 denary i 1 obol. Wraz z wycofaniem monet śląskich produkcja oboli w Wilnie ustała i był to jednocześnie ich koniec w Rzeczypospolitej.
Według niektórych opracowań gatunkiem tożsamym z obolem, albo bardzo mu bliskim, był szeryf znany z Pomorza Zachodniego. Szeryfa określano jako jednostkę równą w zasadzie obolowi.