W czasie wojny polsko-bolszewickiej był lekarzem naczelnym 8 pułku ułanów, a następnie referentem higieny przy Szefostwie Sanitarnym Dowództwa Okręgu Generalnego w Krakowie. Po wojnie podjął pracę w krakowskim Wojskowym Więzieniu Śledczym. W 1921 wziął udział w III powstaniu śląskim, jako szef sanitarny etapu Górnego Śląska. Po przeniesieniu do rezerwy (w stopniu kapitana) w latach 1922–1924 był starszym asystentem Kliniki Chirurgicznej Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Z początkiem 1925 przeniósł się do Rzeszowa i przez 14 lat, aż do wybuchu II wojny światowej, pracował w Ubezpieczalni Społecznej (od 1928 jako lekarz naczelny). W 1929 jako przewodniczący komitetu fundacji Henryka Hanasiewicza – znanego rzeszowskiego adwokata – organizował szpital-przytułek pod wezwaniem Dzieciątka Jezus przy ulicy Unii Lubelskiej 4, a w okresie 1932–1937 kierował tą placówką. Za jego kadencji szpital przekształcony został w dom zdrowia dla biednych dzieci, a w 1938 na zakład dla sierot (od 1936 prowadziły go siostry zakonne ze Lwowa).