Sam Połonski zaś pisał: „Widzieliśmy w złotej ramie lub w otwartym oknie ten księżyc, te chmury, tę mroczną dal, te „drżące światła smutnych wiosek” i te łuny światła, srebrne odbicie księżyca w nurtach Dniepru, oblewającego tę dal, tę poetycką, spokojną, majestatyczną noc”F. Malcewa, Mastiera..., s. 54.. Pełną zachwytu opowieść Turgieniewa o nowym obrazie, nad którą pracował Kuindży, usłyszał wielki książę Konstanty KonstantinowiczW. Andriejew, Kartina..., s. 105–114. wiosną 1880 r. podczas wieczoru u hrabiny Anny Komarowskiej, damy dworu wielkiej księżnej Aleksandry Iosifowny.

Zainteresowany Konstanty Konstantinowicz postanowił odwiedzić Kuindżego w pracowni – wiadomo było, że artysta co niedzielę na dwie godziny przyjmował zwiedzających. Kuindży nie znał wielkiego księcia i w mundurze oficera marynarki wojennej nie rozpoznał go. Niemniej zaprosił gościa do pracowni i pokazał mu obraz. 14 marca 1880 r. Konstanty Konstantinowicz tak opisał swoje wrażenia po obejrzeniu obrazu w dzienniku: „Jakbym zamarł na miejscu. Ujrzałem widok szerokiej rzeki;