Wydajność konwersji fotonów we fluorescencji parametrycznej jest zazwyczaj bardzo mała (najwyższą wydajność, rzędu 4 par fotonów na 106 przychodzących fotonów osiągnięto w falowodach z periodycznie spolaryzowanego przekładańca z niobianu litu (z ang. PPLN). Jednakże jeżeli jedna połowa pary tj. sygnał zostaje wykryty w dowolnym momencie, wtedy wiadomo, że jego uboczny partner jest obecny. Zdegenerowana część wyjściowa oscylacji parametrycznej optycznego parametrycznego oscylatora typu I jest ściśniętą próżnią, która zawiera tylko parzyste liczby fotonów. Zdegenerowane wyjście konwertera typu II jest dwumodową ściśniętą próżnią.
Przykład mały|451x451px|Schemat fluorescencji parametrycznej z wyjściem typu II W standardowej aparaturze używanej do fluorescencji parametrycznej silna wiązka laserowa, zwana wiązką pompującą, jest skierowana na kryształ BBO (boran baru). Większość fotonów przechodzi przez kryształ, czasami jednak niektóre fotony spontanicznie ulegają fluorescencji parametrycznej typu II, w której powstałe dwa fotony są wzajemnie prostopadłe a ich trajektorie są ograniczone krawędziami dwóch odpowiednich stożków, których osie są rozmieszczone symetrycznie względem wiązki pompującej. Ponadto, ze względu na zachowanie pędu, dwa powstałe fotony są zawsze symetrycznie rozmieszczone względem wiązki.