Co ważne, trajektorie pary fotonów mogą przebiegać dwoma liniami zawartymi w obszarze krzyżowania się obu stożków, co daje splątanie pary fotonów, które są spolaryzowane prostopadle do siebie.
Kryształ jest najczęściej używany do fluorescencji parametrycznej typu I, w której oba fotony mają tę samą polaryzację.
Historia Luminescencja parametryczna została opisana już w 1970 r. przez D. Kliszko, A. N. Penina, B. F. PolkownikowaKlyshko D. N., Penin A. N., Polkovnikov B. F., „Parametric Luminescence and Light Scattering by Polaritons”, JETP Lett. 11, 05 (1970)., oraz D. C. Burnhama and D. L. WeinbergaD. Greenberger, M. Horne, and A. Zeilinger, „A Bell Theorem Without Inequalities for Two Particles, Using Efficient Detectors” (2005), note 18.. Po raz pierwszy została zastosowana doświadczalnie w badaniach nad zgodnością fazową fotonów przez dwie niezależne pary badaczy pod koniec lat 80. XX wieku: Carrolla Alleya i Yanhua Shih oraz Rupamanjari Ghosh i Leonard MandelaY. Shih and C. Alley, in Proceedings of the 2nd Int’l Symposium on Foundations of QM in Light of New Technology, Namiki et al., eds., Physical Society of Japan, Tokyo, 1986..