Studiował także w Berlinie. Założył tam w 1911 roku organizację Hechawer, która miała kształtować myśl syjonistyczną. W czasie swojego pobytu w Cesarstwie Niemieckim był członkiem zarządu Wschodniożydowskiego Archiwum Historycznego w Berlinie. W 1917 roku powrócił na Ukrainę i opublikował dwie broszury Jewrjej i Ukraincy (Żydzi i Ukraińcy) i Nacjonalnyje dwiżjenija w swabodnoj Rassiji (Ruchy narodowe w wolnej Rosji).
Działalność syjonistyczna w Europie W latach 1907–1920 był członkiem Centralnego Komitetu Organizacji Syjonistycznej Ukrainy. W 1917 roku reprezentował także żydowski ruch narodowy w Ukraińskiej Centralnej Radzie i Małej Radzie. W tym samym czasie zasiadał w Radzie Ludowej Republiki Rosyjskiej i Ogólnorosyjskim Kongresie Żydów. W maju 1917 roku był delegatem na 7. Wszechrosyjskiej Konferencji Syjonistów w Sankt Petersburgu. Tam – w ramach grupy aktywistów na rzecz Legionu Żydowskiego – pomagał Władimirowi Żabotyńskiemu w staraniach na rzecz utworzenia tej formacji. W 1918 roku wybrany został do ukraińskiej konstytuanty (Ukraińskie Zgromadzenie Konstytucyjne) i Żydowskiej Rady Narodowej – najwyższego organu żydowskiego reprezentującego ich autonomię na Ukrainie.