Od 1919 roku pracował w żydowskim sekretariacie, który był częścią Żydowskiej Rady Narodowej.

W 1920 roku wyjechał ponownie do Berlina, gdzie kolejny raz podjął studia oraz kontynuował działalność syjonistyczną. W 1925 roku był jednym ze współzałożycieli Unii Syjonistów Rewizjonistów w Paryżu. Brał udział w 2., 3., 4., 5., 6., i 7. światowej konferencji Unii. Był także członkiem jej egzekutywy w latach 1926–1932. Z ramienia Unii reprezentował rewizjonistów we Francji, Wielkiej Brytanii i Polsce. W 1932 roku przeniósł się do Warszawy i został redaktorem żydowskiej gazety „Der Moment”. W 1935 roku wraz z Żabotyńskim zadecydował o oderwaniu się od Organizacji Syjonistycznej i założeniu Nowej Organizacji Syjonistycznej. Tak pisał o kongresie założycielskim:

Został wyznaczony do reprezentowania Nowej Organizacji Syjonistycznej w Polsce oraz do nadzorowania jej relacji z polskim rządem. Laurence Weinbaum pisze, iż dziwnym było wyznaczenie Schechtmana do takiej roli, ponieważ nie znał on języka polskiego w mowie i piśmie, jedynie rozumiał, co do niego mówiono. Skutkowało to w tym, że ciężko mu było nawiązywać ważne i kluczowe relacje w Polsce. Argumentem przemawiającym za tą nominacją były bliskie relacje z Żabotyńskim.