Ponadto należy monitorować kolejne parametry, ale przekroczenie ich wartości wskazanych w dyrektywie jest sygnałem do podjęcia środków zaradczych, natomiast nie dyskwalifikuje samej wody. Są to: stężenie glinu, jonów amonowych, chlorków, żelaza, manganu, siarczanów, sodu, zawartość ogólnego węgla organicznego, zawartości jonów H+ (kwasowości w skali pH), barwa, przewodność elektrolityczna, zapach, utlenialność, smak, mętność, aktywność promieniotwórcza trytu, dawka promieniowania jonizującego oraz zagęszczenie bakterii z grupy coli i Clostridium perfringens.
Dyrektywa wskazuje częstotliwość monitorowania jakości wody pitnej, uzależniając ją od ilości dostarczanej do odbiorców. Część zapisów tej dyrektywy jest wykorzystywana przez ramową dyrektywę wodną.
Mimo że normy ustalone w dyrektywie 80/778/EWG i 98/83/WE odnoszą się do wody przeznaczonej do spożycia, w niektórych krajach są używane jako środowiskowe normy jakości dla stanu ekologicznego wód, co nie ma uzasadnienia merytorycznego.
Procedura Dyrektywa ta zastąpiła wcześniejszą dyrektywę Rady 80/778/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. Od czasu opublikowania była nowelizowana w latach 2003, 2009 i 2015.