Szczegółowym przykładem tej debaty jest interpretacja poglądów Anzelma z Canterbury. Katherin A. Rogers odczytuje go jako autora bliskiego eternalizmowi, a nawet czterowymiarowemu ujęciu czasu, w którym teraźniejszość nie ma uprzywilejowanego statusu ontologicznego. Brian Leftow proponował natomiast lekturę bliższą prezentyzmowi, a Rogers odpowiedziała na tę krytykę w osobnym tekście, broniąc swojej interpretacji.
Nowożytność Jednym z najbardziej wpływowych nowożytnych głosów w sporze o naturę czasu pozostaje artykuł J. M. E. McTaggarta „The Unreality of Time”. McTaggart twierdził, że czas jest w pewnym sensie pozorny, ponieważ opisywanie zdarzeń jako przeszłych, teraźniejszych i przyszłych prowadzi, jego zdaniem, do sprzeczności. Doszedł więc do wniosku, że rzeczywistość w ścisłym sensie nie jest czasowa, a jego rozróżnienie między A-serią i B-serią czasu stało się jednym z głównych punktów odniesienia dla późniejszych debat.