Ważnym punktem odniesienia pozostają też rozważania Parmenidesa i Zenona z Elei, w których zmiana i ruch stają się filozoficznie problematyczne. W takim ujęciu czas może jawić się jako coś trudnego do pogodzenia z pojęciem bytu, a nawet jako zjawisko pozorne.
Średniowiecze W średniowiecznej refleksji o czasie istotne było przede wszystkim przekonanie, że Bóg pozostaje poza czasem, a sam czas należy do porządku stworzonego. Tak ujmowali tę kwestię m.in. Augustyn i Tomasz z Akwinu; w tej perspektywie Bóg nie doświadcza rzeczywistości jako ciągu kolejnych chwil, lecz obejmuje ją w sposób całościowy, podczas gdy istoty skończone poznają świat kolejno, w czasie.
Dlatego część badaczy podkreśla, że średniowieczni autorzy nie ujmowali sporu o czas dokładnie w taki sposób jak filozofia współczesna. Taneli Kukkonen zwracał uwagę, że u Augustyna i Anzelma współistnieją sformułowania bliższe zarówno eternalizmowi, jak i prezentyzmowi, co sugeruje, że średniowieczni myśliciele nie zawsze widzieli potrzebę jednoznacznego wyboru między tymi stanowiskami.