Hallera oraz zabudowa osiedla Gajowice, w znacznej części w technologii wielkiej płyty.
W roku 1969 decyzją rady miejskiej odcinek ulicy z całkowicie zrujnowaną po wojnie zabudową znajdujący się pomiędzy ul. Lubuską a Zaporoską zlikwidowano, przeznaczając ten obszar pod budowę nowego osiedla. Później, w 1981, początkowy odcinek ulicy (od ul. Kolejowej do Lubuskiej) otrzymał innego patrona – Wincentego Stysia. Ostatni większy budynek w rejonie ul. Gajowickiej powstał w kwartale ulic Gajowickiej, Zaporoskiej, Skwierzyńskiej i Szczęśliwej według projektu zespołu J. Modlinger i M. Wołyniec.
W roku 2014 stumetrowy fragment zlikwidowanej w roku 1969 ulicy, której nawierzchnia zachowała się po wybudowaniu tam m.in. szkoły i kilku bloków nowego osiedla, nazwano ulicą ks. Jana Schneidera (na zdjęciu po lewej). Po wszystkich przekształceniach ulica Gajowicka łączy obecnie ul. Zaporoską (z którą spotyka się na Rondzie Żołnierzy Wyklętych) na północy z ulicą Racławicką na południu i liczy około 1,9 km długości.