mały|Zmiana aktywności ruchowej człowieka od XIX wieku do współczesności Siedzący tryb życia (także: hipokinezja, pasywna aktywność ruchowa, bezczynność ruchowa) – niewystarczająca aktywność ruchowa. Termin hipokinezja pochodzi z języka greckiego (, od stgr. hypó – pod, tu: mało i kinein – poruszać się).
Definiowana jest również jako zmniejszenie obciążenia układu ruchowego przy jednoczesnym przeciążeniu układu nerwowego, wynikające z charakteru .
Siedzący tryb życia prowadzi do zaburzeń w funkcjonowaniu organizmu, wpływając negatywnie między innymi na układy: sercowo-naczyniowy, trawienny, nerwowy i mięśniowy. Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) jest ona pośrednią i bezpośrednią przyczyną zgonów w krajach rozwiniętych. Od lat 50. XX wieku obserwuje się gwałtowny wzrost powszechności tego zjawiska.
W odpowiedzi na dane dotyczące zdrowia publicznego, WHO zaktualizowało wytyczne dotyczące zdrowego stylu życia. Zmianie uległa Piramida Zdrowego Żywienia i Aktywności Fizycznej, którą rozszerzono o aktywność fizyczną, umieszczając ją u podstawy piramidy. Podkreśla to znaczenie ruchu dla zachowania zdrowia. Organizm człowieka przystosowany jest do stałej aktywności fizycznej.
mały|Średnia suma godzin objętości ruchowej (w tygodniu) niezbędna do zachowania zdrowia u osób w różnym wieku.