w wyniku dojrzewania płciowego); problemy społeczne (w rodzinie, w szkole).

Role tych czynników zaleca się ocenić jeszcze przed podjęciem terapii. Ewaluacji dokonuje się ponownie po wystąpieniu zachowań trudnych. W pierwszej kolejności podejmuje się terapię zaburzeń współwystępujących i dokonuje się zmian w środowisku dziecka. Zmiany te mogą polegać na dostarczaniu pomocy wizualnych (np. obrazki, symbole), które powinny minimalizować negatywny wpływ niekorzystnych czynników środowiskowych. W razie potrzeby zaleca się ocenę wrażliwości sensorycznej dziecka oraz zwiększenie jego przestrzeni osobistej. Jeśli zachowanie trudne nie jest wynikiem oddziaływania zaburzenia współwystępującego lub problemu środowiskowego, zaleca się w pierwszej kolejności zastosować interwencję psychospołeczną, poprzedzoną funkcjonalną analizą zachowania. Analiza pozwala na określenie czynników wywołujących niepożądane zachowanie dziecka oraz potrzeb, które próbuje nim zaspokoić. Istotne jest określenie konsekwencji zachowania (tzn. wzmocnień, których dostarcza). Interwencja musi dotyczyć jasno zidentyfikowanego zachowania, skupiać się na polepszeniu jakości życia, uwzględniać poziom rozwoju dziecka oraz współwystępujące problemy.