Powinna też być zaplanowana w czasie, tak aby można było ją zmodyfikować, jeśli nie daje pozytywnych skutków w określonym terminie. Interwencja przeprowadzana jest we wszystkich obszarach codziennego funkcjonowania dziecka (np. zarówno w domu, jak i w szkole), a jej efekty podlegają metodycznej ocenie. Rodzice i wszyscy specjaliści muszą uzgodnić sposób przeprowadzania terapii. Użycie leków przeciwpsychotycznych rozpatruje się, dopiero gdy inne oddziaływania zawiodą.

Problemy współwystępujące

W przypadku współwystępujących zaburzeń (np. ADHD, zaburzeń zachowania, zaparć, epizodów depresyjnych, padaczki, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, dysmorfofobii czy zespołu stresu pourazowego) należy postępować zgodnie z typowymi wytycznymi leczenia dla nich.

Częstym problemem towarzyszącym osobom autystycznym są zaburzenia lękowe, na które pomóc może terapia poznawczo-behawioralna (, CBT). Efektywność CBT jest dobrze udowodniona w wypadku dzieci i młodzieży, jednak wymagana ona odpowiednio rozwiniętych zdolności językowych i umysłowych u pacjentów. Terapeuci powinni być odpowiednio przeszkoleni, a program terapii dostosowany do osób z autyzmem. Najlepsze praktyki obejmują przeprowadzenie szczegółowej oceny osoby (w tym jej kluczowych mocnych i słabych stron) oraz modyfikację terapii w celu uwzględnienia jej potrzeb.