Jako poliglota był współpracownikiem Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, co nie przeszkadzało mu w publicznym krytykowaniu rządu, na przykład za aneksję Zaolzia.
Podczas okupacji ukrywał się w pomieszczeniu na strychu w Krzyżkowicach u rodziny Lisoniów. Poprzez krzyżkowickiego proboszcza nawiązał kontakty z Armią Krajową. Władze niemieckie skazały go zaocznie siedem razy na karę śmierci oraz wyznaczyły za jego złapanie nagrodę w wysokości pół miliona marek. Jego żona została wyrzucona z mieszkania, a córka Rita wysłana do obozu pracy w Kłodzku. Hitlerowcy zniszczyli dorobek jego życia dewastując mieszkanie i paląc pozostawione w nim książki. Po wejściu w 1945 r. Armii Czerwonej, przed represjami uratowało go wsparcie lokalnych lewicowych aktywistów.
Wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, potem do PZPR, skąd w 1953 r. został usunięty w wyniku insynuacji i pomówień proboszcza parafii Krzyżkowice, ks. Zielińskiego. Utrzymywał się z ziołolecznictwa, którego nauczył się w kolegiach. Do życia społecznego wrócił po 1956 roku. W październiku 1957 został członkiem ZBoWiD, a 30 stycznia 1959 r.