1 kwietnia 1940 roku, w trakcie podchodzenia do lądowania, prawa goleń podwozia nie wysunęła się całkowicie i maszyna w trakcie przyziemienia doznał niewielkich uszkodzeń, które usunięto w przeciągu dwóch tygodni. Dalsze badania w locie kontynuowano do 6 czerwca 1940 roku kiedy to w trakcie lotu oderwała się niewielka część poszycia górnego płata. Próby ujawniły największy mankament samolotu – niewystarczającą prędkość. W trakcie badań udało się osiągnąć 375 km/h w locie nad ziemią i 410 km/h na pułapie 5000 metrów. Dopiero zastosowanie jednostki M-88R z nową osłoną silnika zapożyczoną z samolotu I-180, pozwoliło I-190 osiągnąć prędkość 488 km/h na wysokości 5000 metrów. Nadal jednak nie była to oczekiwana prędkość 500 km/h. 13 lutego 1941 roku samolot, za sterami którego siedział pilot oblatywacz E. G. Uliachin doznał w trakcie lotu awarii silnika. Próby ponownego uruchomienia nie powiodły się i pilot podjął decyzję o lądowaniu lotem ślizgowym. Lądowanie na pokrytym grubą warstwą śniegu lotnisku w Tuszyno nie powiodło się. Maszyna kapotowała, ale pilot wyszedł z wypadku bez szwanku. Po katastrofie nie podjęto próby wyremontowania samolotu, przerwano dalsze próby i zaniechano dokończenia budowy drugiego z zamówionych prototypów.